ŻYCIE, KTÓRE ZNALIŚMY - RECENZJA #3

Autor: Suan Beth Pfeffer

Tytuł: Życie, które znaliśmy

Tytuł oryginału: Life as we knew it

Wydawnictwo: Jaguar

Liczba stron: 351

***

Po zderzeniu asteroidy z księżycem już nic nie będzie takie samo.

Gigantyczne fale tsunami.

Trzęsienia ziemi.

Wybuchy wulkanów.

A to dopiero początek.

Miranda ma 16 lat. Mieszka w Pensylwanii. Żyje zwyczajnym życiem. Opisuje je w dzienniku. Dzień po dniu. Wzloty i upadki. Szkoła, rodzina, przyjaźń, miłość.

Koniec. Trudno uwierzyć w koniec świata.

***

" Życie, które znaliśmy" to trylogia napisana przez Susan Beth Pfeffer. Główną bohaterką książki jest Miranda i jej rodzina. Wszystko jet normalne, do czasu gdy w powierzchnię księżyca uderza meteoryt. Ziemia zmienia się w niebezpieczną i wrogą ludzią planetę. Trzęsienia ziemi, tsunami, nieprzewidywalna pogoda... Ludzie zaczynają nowe trudne życie, bez internetu, elektryczności, komputerów, jedzenia i w ciemnościach spowodowanych dymem wulkanicznym. Ludzi ogarnia panika, wszyscy na potęgę wykupują artykuły w sklepach, pojawiają się akty wandalizmu i włamania. Od tej chwili życie Mirandy zmienia się nie do poznania - bardziej przypomina teraz walkę o przetrwanie, aniżeli spokojną egzystencję w niewielkim miasteczku.

Pamiętnik Mirandy, bo w tej formie napisana jest cała książka od chwili katastrofy zmienia się drastycznie, zamiast pisania o szkole, wolnym czasie dokumentuje jak jej rodzina walczy o przetrwanie. Dokumentuje ich przygotowania do ciężkiej zimy, która ma nadejść już w sierpniu. Dwoje jej bracia rąbią drewno, matka hoduje warzywa do momentu, w którym popioły wulkaniczne przesłaniają niebo, ona zaś pomaga w miarę możliwości we wszystkich tych czynnościach. Matka Mirandy, która wychowała ją na osobę dobroduszną, dzielącą się z innymi, kategorycznie zabrania dzieciom pomagania innym. Uświadamia dzieci w trudny poób, że teraz ważna jest tylko i tylko rodzina. Podobnie jest z czasem wolnym - ważniejsze jest teraz gromadzenie opału i jedzenia.

***

***

W lekturze podoba mi się jak zmusza nas do refleksji i przemyśleń nad kwestią przetrwania. Książkę bardzo gorąco polecam. Czyta się nią bardzo przyjemnie i niedługo. 

Podoba mi się również to, jak książka pokazuje relacje między rodziną, matka dla dzieci odmawia jedzenia i swoje porcje oddaje im. Książka jest bardzo wciągająca, lecz w czasie czytania, aż chce się ją odłożyć będąc światkiem strasznych scen, jak wybieranie posiłku, czy zjemy dziś śniadanie, obiad czy kolacje, decydowanie kiedy przy temperaturze -20*c czy można się ogrzać, gdyż olej się kończy, a dostawy wstrzymano. Na ulicach robi się niebezpiecznie, policja uciekła, wszędzie grasują zziębnięci i głodni ludzie, a szkoły zostały zamknięte.  Jest to przerażająca wizja świata po katastrofie, w którym nikt z nas nie chciałby żyć. Ciężko się o tym czyta, choć fabuła jest wciągająca. W czasie czytania, przyznam się, że jak wiele czytelników wyobrażałam siebie w ich miejscu i zastanawiałam się czy dałabym radę. Książkę bardzo polecam i zachęcam do lektury.

***

"Dzisiaj obudziłam się z myślą, że już nigdy nie zobaczę Sammi. Nigdy nie zobaczę Dana.

Tak się boję, że on nie wróci.

Nie wiem, jak przeżyję, jeśli już nigdy nie zobaczę Słońca."

***